Podczas każdego wesela obowiązkowym i uważanym za bardzo istotny moment są oczepiny. W zależności od charakteru przyjęcia, a także od upodobań Pary Młodej możliwe są różne scenariusze tej zabawy. Jeszcze przed przyjęciem trzeba zdecydować się na jakieś rozwiązanie. Może być to symboliczne rzucenie welonem i muszką przez Parę Młodą, albo wprost przeciwnie - może to być długi obrzęd nacechowany tradycyjną symboliką. Dużo zależy od orkiestry bądź wodzireja, którzy zazwyczaj prowadzą zabawy i oczepiny oraz ich doświadczenia w kwestii tych elementów wesela.
Jeśli chodzi o oczepiny, to zazwyczaj odbywają się one około północy. Towarzyszą im - zwłaszcza na Podhalu i na Kaszubszczyźnie - tradycyjne przyśpiewki drużyny Panny Młodej i Pana Młodego. W tańcach wokół Młodej Pary biorą udział osoby nieżonate i niezamężne, gdyż tylko te - według tradycji - mogą w niedługim czasie zawrzeć związek małżeński. Na rychły ślub mają szansę te osoby, które złapią welon i muszkę rzucaną przez Młodą Parę. Po tym następuje taniec pary dobranej dzięki złapanym rekwizytom i na tym właściwie zabawa się kończy.
Zabawy weselne mogą być prowadzone w czasie trwania całego przyjęcia. Są sposobem na umilenie czasu gościom oraz okazją do zintegrowania rodzin ze strony Pani i Pana Młodego. Repertuar zabaw jest bardzo bogaty. Ale najważniejsze jest to, by goście zechcieli wziąć w nich udział. Mogą w nich uczestniczyć, zarówno kawalerowie, jak i osoby po ślubie. Często nagrodą za wygraną konkurencję jest dodatkowa butelka wódki lub słodycze.
Wśród najpopularniejszych zabaw weselnych można znaleźć: zdobywanie konkretnych przedmiotów (w zabawie biorą udział zazwyczaj panowie i na czas starają się przynieść przedmiot wskazany przez prowadzącego, np. owoc, element garderoby, fragment dekoracji sali), taniec na kawałku papieru lub z balonem między tańczącymi osobami. Lubianymi zabawami są również: taniec wszystkich gości w kółku i wykonywanie zadań podczas niego, taneczny pociąg po stolicach krajów świata (orkiestra gra muzykę, do której wszyscy tańczą w wężyku, a następnie przestaje, ogłasza na jakiej stacji się znajdują goście i rozpoczyna grać melodię typową dla określonego kraju, np. we Francji kankana, w Polsce zbójnickiego, a goście muszą tańczyć w rytm melodii).